Jest taka szczególna cisza, która zapada, kiedy karta się nie montuje. Każdy, kto z tego żyje, prędzej czy później ją spotka, a o tym, co stanie się dalej, decyduje wyłącznie postanowienie sprzed kilku tygodni, kiedy nic się jeszcze nie psuło.
Dobra wiadomość: rutyna, która naprawdę zabezpiecza wesele, jest krótka. Nie chodzi o kupowanie większej pamięci. Chodzi o to, żeby zlecenie nigdy nie istniało w jednym egzemplarzu, nawet przez jeden wieczór.
Karta to plik roboczy, nie archiwum
Karty padają bez ostrzeżenia i najczęściej w najgorszym momencie: pełne, rozgrzane, pod koniec długiego dnia. To, że karta działała bez zarzutu dwa lata, nie jest dowodem, że zadziała jutro.
Aparat też nie jest kopią. „Skopiuję rano" też nie. Noc między sesją a kopią to najniebezpieczniejsza część całego zlecenia, bo właśnie wtedy całe wydarzenie istnieje dokładnie raz.
Zasada, po ludzku
Trzy kopie. Dwa różne rodzaje nośników. Jedna z nich gdzie indziej.
- Trzy kopie to oryginał plus dwie, a nie oryginał plus jedna. Dwie brzmią jak dość, dopóki nie uświadomisz sobie, że chronisz się przed awarią, która zdarza się w trakcie pracy z plikami.
- Dwa rodzaje nośników znaczy, że kopie nie leżą na tym samym typie urządzenia. Dwa foldery na jednym dysku to jedna kopia. Dwa dyski kupione tego samego dnia z tej samej partii są bliżej jednej kopii, niż większość ludzi sądzi.
- Jedna gdzie indziej to część, którą wszyscy pomijają, i właśnie ona pokrywa zdarzenia zabierające całe biurko: kradzież, pożar, zalanie, torba z laptopem zostawiona w pociągu.
To cała teoria. Reszta to tylko sposób, żeby działo się bez myślenia.
Co zrobić tego samego dnia
- Używaj dwóch slotów, jeśli aparat je ma, w trybie kopii, a nie przepełnienia. Przepełnienie daje pojemność. Kopia zapisuje te same kadry dwa razy. Brak miejsca to tańszy problem niż utrata.
- Nie formatuj karty, dopóki zlecenie nie jest oddane. Karty to najtańsza część całej układanki. Kup ich tyle, żeby nie używać żadnej ponownie w środku sezonu, opisz je i traktuj naświetloną kartę jako tylko do odczytu, dopóki galeria nie pójdzie do klienta.
- Kopiuj przed snem, nie przed obróbką. Priorytetem jest zgranie, nie selekcja. Dziesięć minut kopiowania dzieli zły dzień od katastrofy.
- Kopiuj do dwóch miejsc w tej samej sesji. Dysk i komputer, dysk i drugi dysk. Jedna kopia, potem druga, a potem spać.
- Wynieś jedną kopię z domu w ciągu doby. Wysyłka, która leci w nocy, jest w porządku. Drugi dysk mieszkający u rodziny i wymieniany co miesiąc też.
Synchronizacja to nie kopia zapasowa
To najczęstsze fałszywe poczucie bezpieczeństwa w całym procesie i łapie ludzi starannych.
Folder synchronizowany odbija to, co robisz. Skasujesz folder przez przypadek, a skasowanie się zsynchronizuje. Nadpiszesz plik, a nadpisanie się zsynchronizuje. Plik się uszkodzi, a uszkodzenie rozejdzie się grzecznie i natychmiast po wszystkich twoich maszynach.
Prawdziwy backup przechowuje to, co było wcześniej. Jeśli twoja chmura ma historię wersji i kosz z terminem, dowiedz się, ile ten termin trwa i jak się przywraca. Jeśli nie ma, to wygodne miejsce na pliki, a nie siatka bezpieczeństwa.
Weryfikuj, zamiast zakładać
Kopia, która po cichu się nie udała, jest gorsza niż brak kopii, bo przestajesz się martwić.
- Porównaj liczbę plików po obu stronach, zanim zamkniesz okno. Pięć sekund, a wyłapuje większość przerwanych transferów.
- Otwórz kilka plików z miejsca docelowego, nie z karty. Zwłaszcza ostatnie: przerwane kopiowania psują się na końcu.
- Użyj narzędzia, które weryfikuje w trakcie kopiowania, jeśli aparat robi duże pliki. Kilka darmowych porównuje sumy kontrolne po transferze, a to jedyny sposób, żeby wyłapać bajt, który zmienił się po drodze.
Higiena kart, która nic nie kosztuje
- Formatuj w aparacie, nigdy w komputerze. Aparat zapisuje strukturę plików, której się spodziewa.
- Formatuj, zamiast kasować. Usuwanie pojedynczych kadrów na karcie to dobry sposób, żeby zdezorientować system plików, który nigdy nie był do tego projektowany.
- Wycofuj karty według kalendarza, nie po awarii. Napisz markerem datę zakupu na każdej. To materiał eksploatacyjny, a karta po dwóch sezonach zasłużyła na emeryturę.
- Noś więcej kart i mniejszych. Cztery mniejsze karty oznaczają, że jedna awaria kosztuje cię ćwierć dnia, a nie cały.
Co trzymać i jak długo
Oddana galeria to nie twoje archiwum. To dostawa, i może wygasnąć.
Obrobiony zestaw trzymaj bezterminowo, jeśli możesz: jest niewielki i to po niego klienci wracają po latach. Pliki źródłowe trzymaj co najmniej tyle, ile obiecuje umowa, i zapisz to w umowie konkretnie, a nie mgliście. Decyzja z góry o tym, co wyrzucasz, jest tym, co utrzymuje archiwum w używalności.
Kiedy jednak się wydarzy
- Natychmiast przestań używać karty. Nie fotografuj na niej, nie pozwól aparatowi nic więcej na nią zapisać. Każdy zapis zmniejsza to, co odzyskiwanie zdoła znaleźć.
- Najpierw program do odzyskiwania, potem laboratorium. Takie narzędzia czytają surową zawartość i często znajdują wszystko. Odzyskane pliki zapisuj w nowym miejscu, nigdy z powrotem na tę samą kartę.
- Powiedz klientowi wcześnie i wprost. Jeśli coś naprawdę przepadło, wypadek wybaczą znacznie łatwiej niż odkrycie, że wiedziałeś we wtorek, a powiedziałeś w piątek.
Rutyna na dziesięć minut
- Dwa sloty w trybie kopii, jeśli aparat je ma
- Karta nieformatowana, dopóki galeria nie jest oddana
- Zgranie tego samego wieczoru, do dwóch miejsc
- Liczba plików sprawdzona, kilka plików otwartych z kopii
- Jedna kopia poza domem w ciągu doby
- Karty opisane datą i wycofane po dwóch sezonach
Nic z tego nie jest ciekawe i o to właśnie chodzi. Fotografowie, którzy nigdy nie opowiadają historii o martwej karcie, nie mają więcej szczęścia. Po prostu poświęcili dziesięć nudnych minut wieczorem po każdym zleceniu.